Het was allemaal zo gezellig bij Wieneke in haar nieuwe huisje tot haar vriend Bas binnen kwam. Neeltje zat bij Wieneke op de arm, keek naar Bas, keek naar Rinke, keek nog eens naar Bas en nog eens naar Rinke. De verbijstering droop van haar gezichtje. Ze moest snel, snel in haar moeders armen vluchten, want hoe kon dit nou? Hoe kon het dat haar vader ineens een dubbelganger had? Zelfde haar, zelfde baardje, zelfde pet....

Gelukkig vertelde Bas snel een anecdote om het ijs te breken. Over dat hij een vitaminepil nam, zich verslikte en toen die pil kwijt was. Hij vond 'm terug in zijn... neus. Een grappige verhaal zolang 't je niet overkomt, want een grote vitaminepil in je neus die er niet meer uit wil, da's echt zo leuk nog niet.

De rest van het bezoek gelukkig wel, en man, wat heeft Wien 't voor elkaar! Het huis hangt van innovatieve, mooie vondsten aan elkaar!

 

 

Dub dub dub. Zouden we Neeltje's haartjes in pieken in haar ogen laten hangen en door laten groeien (knipje en in knipje er uit knipje er in knipje er uit vijf knipjes er in vijf knipjes er uit - zucht) of zou ik van haar een pony-meisje maken? Ik ja, want de eerste (en laatste) keer dat ik Neeltje door een kapster liet knippen, haalde die meteen zo veel van haar lieve blonde haartjes dat er niet eens een staartje meer in kon.

Maar goed, pony of niet? Zelf ben ik een pony-meisje pur sang, dus tja, misschien mijn dochter ook wel.

 

Vanmorgen, toen Neeltje mij van achter een sluier van piekhaar aangrijnsde, zette ik subiet de schaar in haar vlashaar en toverde een pony tevoorschijn zoals ik 'm leuk vind: lekker bot. Twee kleine staartjes er bij en oooh...  

 

 

 

 

 

Neeltje zelf is dolgelukkig met het resultaat. Of met het feit dat ze van mij niet meer naar die kapster hoeft waar ze zo moest huilen, dat kan ook.

 

Ik ben ook dolgelukkig. Met 't meisje, met de pony en de staartjes. Maar ook met het uitverkoopje van 't jaar. Ik heb een leren winterjas waar ik al een paar winters gek op ben, alleen kan ie niet tegen regen. En ook niet tegen erge kou. Nou ja, hij wel, maar ik niet zo in die jas. Dus ik dacht, heel, heel misschien hangt er nog wel een jas voor mij voor een schappelijk prijsje. En hij was er! Ruim 200 euro afgeprijsd, ik vond 't schappelijk genoeg.

 

 

 

 

 

Vrijdag mag ik zelf weer naar de kapper en dat bezoek wordt mede mogelijk gemaakt door Hnk, die zo ongeveer naast mijn kapper woont. Nog niet eens zo lang geleden verschenen hier de eerste reakties van Hnk op 't weblog, nu gaat ie al op Jip, Nisse en Neeltje passen, terwijl de pony (en de rest van het kaspel) van hun moeder weer in model wordt geknipt. Dat wordt gedaan door de kapster die ook altijd 't haar van Nienke Bee knipt, Hnk's liefje met wie ik de pony-meisjesclub heb opgericht. En we gaan thee drinken, Hnk en ik. Is 't niet fantastisch? (Bea, zou je dat nou ook niet eens leuk vinden, mensen ontmoeten via internet waar je helemaal blij van wordt?)

Dus Hnk, kijk uit naar een bosbes met benen met 3 kindertjes in haar kielzog, dat zijn wij!

Tja. Of niet. Dat kan ook nog. Want er is een ienieminie kansje dat Jip af zwemt vrijdag (dat kwam als een donderslag bij heldere hemel afgelopen donderdag). Waarschijnlijk duurt 't nog een maandje. Maandag weten we 't!

 

 

 

 

 

(zu viel rot auf deinen lippen, Neeltje kent haar klassiekers)

 

 

 

 

Aha. Dus dat boekje dat Jip laatst mee nam, dat moest ook weer terug naar school. Nadat hij het uitgelezen had. Aha.

Jip leest graag in Rinke's stripboeken. Heinz. Donjon. Maar een leesboekje voor school...

'Ga je vanmiddag lezen, Jip?'  

'.....'  

'Jip, dat boekje moet ook weer terug naar school. Dan mag je weer een nieuwe mee.'  

'.....'  

'Kom op, Jip! Het hoort er bij, hoor! En lezen is leuk, toch?'

 

Ik hoor Nisse's stemmetje naast me: 'Mam? Ik wil wel lezen!'  

 

We besluiten om de beurt een regel te lezen, Jip, Nisse en ik. 't Lijkt mij nogal een opgave voor Nisse, zo'n Zwijssen-boekje voor groep 3, maar hij leest doodgemoederd over de aap en de kip in het bos. Over de kip die de vos in zijn neus bijt en de reus die een lege buik heeft. Hij lacht zich een kriek over het zinnetje 'Mmmmm,' zegt hij.' Erg grappig, dat je een letter zo lang kunt zeggen. Jip heeft er ook lol in, zo met z'n drieen lezen en ik, ik blijf me verbazen. Heb ik Nisse bij 'neus' uitgelegd hoe je de EU uitspreekt, komen we 10 minuten later 'reus' tegen en past ie het direct netjes toe. Bij de OE net zo. Voor Jip is de lol er wel van af na een paar bladzijden, maar Nisse wil door lezen. 'Lezen is zó leuk!' zegt hij. Groot gelijk heeft ie!

Op school vertelden ze dat er zeer binnenkort een verdiepingsgroepje voor groep 1 gaat starten en de juffen hadden Nisse daar al een plaatsje in toebedacht. Mooi zo.  

 

foto van Jip

 

'Nisse, wat staat daar?'

Jip schuift hem het pakje margarine toe.  

'Boter.'  

'Goed zo, Nisse!'  

Ik kijk mee en zie dat er op 't pakje helemaal niet 'boter' staat.  

'Wat staat er wel, Nisse?'  

Waarom vraag ik dat? Nisse zit in groep 1, is nog geen 5, die kan helemaal niet lezen.  

'B-r-o-o-d', spelt Nisse. 'Daar staat brood. L-e-k-k-e-r, lekker, o-p, op brood.'

Oké... Nisse kan dus toch lezen. Dat wist ik niet. Vanmorgen pakte hij er een Dikkie Dik boekje bij. 'Plons!' las hij (zelfs zonder eerst de letters afzonderlijk te spellen). En 'knot wol'. 'Wat is een knot eigenlijk, mam?' En 'kan Dikkie Dik zich aan een dun takje' (vasthouden kwam er nog achter aan, maar toen was het toch echt tijd om aan te kleden).

En zo hebben we ineens twee beginnende lezers in huis. Jammer alleen voor Nisse dat hij nog anderhalf jaar moet wachten voor hij naar groep 3 gaat en daar officieel leert lezen. Maar eens een babbeltje met de juf maken.  

En dan hadden we nog een leuke verrassing! Een musjes-rompertje van Mus voor Neeltje! En Neeltje vindt 'm mooi, MOOI!

 

 

 

 

Een doordringend vieze lucht hangt in ons huis. Ik volg mijn neus en kom uit bij de bank. Gadverdamme. Er heeft iemand op de bank gepiest. Wie haalt het in vredesnaam in zijn hoofd op onze bank te plassen? Ik gooi alle hoezen van de bank in de was, sprenkel kwistig met azijn en weet de smerige lucht weg te werken. Neeltje kan ik ook meteen in bad doen, want die heeft op de bank gespeeld.

Een week later. We zijn uit logeren geweest en verdorie wéér die pieslucht bij thuiskomst. Nu vanaf de mat in de gang. Er is hier iemand druk bezig zijn territorium af te bakenen. Een schicht rent de trap af en het huis uit.

 

Ik loop de slaapkamer in en sta oog in oog met donkerharige vreemdeling. Hij is klein van stuk, heeft grote groene ogen en zodra hij zich durft te bewegen, verstopt hij zich onder het bed. Hij wil er niet meer onder uit. Ah, ik zie het al, het is Roef, een buurkat.

Ik richt de fohn onder het bed, zet 'm op vol vermogen. In vliegende vaart vlucht de Roef weg. Roef -bijnaam: Roef de Boef- mag ik best, maar verdorie, niet in ons huis.

 

Pixie ziet er zo raar uit. Bij nader inzien blijkt hij een scheur in zijn wenkbrauw en een nagel in zijn koppie te hebben. Nou ja zeg. Pix is al bijna 11, hij vecht nooit. Wie heeft dit op zijn geweten?

 

Neeltje gilt. Van enthousiasme omdat ze Pixie brokjes ziet eten denk ik en typ door. Ik hoor 't kattenluikje en kijk Pix na terwijl hij naar buiten loopt. Het is Pix niet. Het is een grote lomperd met een zware tred. Dit moet hem zijn, degene die ons huis onder loopt te zeiken, die zijn nagel in Pixe's kopje achtergelaten heeft.

Ik heb er meer dan genoeg van. Van de pieslucht, van dat gespuis in huis, van de dubbele hoeveelheid voer die er tegenwoordig doorheen gaat, van mijn kattertje in de stress. De Swing 7 met magneetsluiting moet hier verandering in gaan brengen. Pixie krijgt een nieuw bandje om met een magneet er aan. Nu het nieuwe kattenluik nog in de deur zetten. Daarvoor moet eerst het oude er nog uit. Dat valt nog niet mee. Tenminste niet als je het op een beschaafde manier probeert. Terwijl de natte sneeuw gestaag op me valt zit ik te klunzen met een schroevendraaier, maar de schroeven zitten scheef en willen er niet uit. Ik ben al half bevroren, maar 't luikje zit nog klemvast.

Er zit maar 1 ding op. Waar heb ik het nummer? Onder in de gereedschapskist vind ik het en bel Angelina. 'Angelina. It's me, Sanneke. I'm having difficulties with my neighbourhoodcats. What would Lara Croft do?'

Ze raad me een zaag en een boormachine aan. En ze zegt me met klem geweld niet te schuwen. Oké, Angelina! Hier kan ik wel wat mee!

 

 

 

Met een zaag en zeer onjuist gebruik van een schroevendraaier krijg ik 't luikje er toch af. Oh en met geweld natuurlijk, veel geweld. Ik neem de enorme boormachine ter hand en Houston, we have a new kattenluikje! Ik weet niet of ik 't er goed om op heb gezet (moet dat klepje nu aan de binnen- of buitenkant van de deur?), maar feit is dat er geen kat meer in of uit kan.

 

Ook Pixie niet.  

 

Arme Pixie. Als ie niet geterroriseerd wordt krijgt ie wel onbedoeld huisarrest.

... Jip. Jip wilde gisteravond een documentaire maken. Hij wilde filmen, ik kreeg instructies, Nisse ook. Nisse moest een rondleiding geven door de kamer, maar ja, die droomt ondertussen een eind weg. Typisch...

 

 

... Nisse. Nisse luisterde vorige week 's avonds naar de radio en wat ie hoorde beviel hem. De batterij van de camera was bijna leeg, maar ik kon er toch nog een klein stukje van vastleggen.

Gisteravond lag hij in een deuk om zijn zuster, die best weet wat een koe zegt, maar niet graag sociaal wenselijke antwoorden geeft. Typisch...

 

 

 

... Neeltje.  

(klik op de foto's voor een filmpje. de kwaliteit van de filmpjes is niet echt om over naar huis te schrijven, maar vooruit.)

We zouden uit logeren bij Cyriel en J., maar ai, ik had ook ladingen werk na te kijken. Wat te doen? Dan maar niet gaan? Nee, onmogelijk. Dan maar niet nakijken? Nee, nee, nee, ik vond het zelf altijd vreselijk lang op cijfers te moeten wachten, al helemaal op tentamencijfers.

En toen verscheen er ineens een lampje boven mijn hoofd: logeren bij Cyriel en J. + veel nakijkwerk + ruime auto + ruim huis van Cyriel en J., dus veel ruimte om de tekeningen uit te spreiden om te vergelijken = gezellig nakijken bij Cyriel en J., wat zeg ik, mét Cyriel en J.! En met Rinke natuurlijk. Samen nakijken, een nieuw oud-hollandsch gezelschapspel! Natuurlijk ben ik degene die de cijfers moet geven, maar voor mij is 't ook goed als er mensen kritisch mee kijken. En leuk! Tot diep in de nacht bogen wij ons dus over getekende en geschilderde bekertje ranja met rietjes en roze koeken.  

 

 

 

Toen we klaar waren hadden we wel een whisky en een potje pool verdiend. En daarna een flinke portie nachtrust.  In de ideale wereld. Na 3 uur slaap werden we al weer wakker gegiebeld door 3 kindertjes. Lome ochtend, met loom ontbijt, nog meer nakijken, poolen en knutselen.

 

 

 

 

 

En toen ineens 't idee, dat we ook nog even samen naar 't museum zouden kunnen. Oudheidkundige vondsten uit de buurt van Nijmegen; godenbeeldjes (Kijk Nisse, dat is een beeldje Dionysos, de god waar jij naar genoemd bent!'), mooie sieraden en skeletten van mensen die ooit in het oude Noviomagum rondliepen. Nisse was vooral heel erg onder de indruk van het skelet van een danseresje dat stierf toen ze 10 was en begraven werd met haar muziekinstrumentjes.

 

 

 

 

 

 

 

Beneden in 't museum werd juist die middag een tentoonstelling geopend, van Barbara Polderman. Intrigrerend werk, mooi gemaakt, maar ook vervreemdend door de menselijke vormen met menselijke maten, overwoekerd door natuur, maar zonder gezichten. Nisse kreeg er nog een verhandeling van een kunstenaar over het contrast tussen een grote olifant van stof en het kleine groene keramieken olifantje dat tegen de poot van de grote olifant stond.

 

 

 

 

 

 

 

Ik kocht er voor mijn leerlingen nog een handig boekje over 20ste eeuwse kunst en toen kwam toch het moment dat we naar huis moesten. Shit. Cyriel en Rinke besloten: 'Jullie houden toch zo van daadkrachtige mannen? Dan besluiten wij nu heel daadkrachtig dat wij nu samen uit eten gaan!' Het moment van afscheid nog even uitgesteld...

 

Dit was wel een typisch haal-er-uit-wat-er-in-zit weekend. En ik haalde er na het weekend nog meer uit: gisteren besloot een leerling enthousiast na het zien van mijn museumfoto's dat ze het werk van Barbara Polderman als onderwerp voor een werkstuk gaat gebruiken. Ik help haar nu vast knopen verzamelen. :)

Verlangend stond ik ooit bij de lieve mini-meisjesschoentjes in schoenenzaken. Schoentjes in zilver en roze, met bloempjes er op in hele kleine maatjes, te schattig om waar te zijn. Maar er moesten stoere jongensschoenen gekocht, nooit lieve mini-meisjesschoentjes. Met de komst van Neeltje bedacht ik me dat die lieve mini-meisjesschoentjes ineens binnen mijn bereik kwamen. Mijn meiske moest alleen nog even leren lopen.

Inmiddels doet ze dat. Nog niet met volle overtuiging, maar toch. Aangezien Jip gisteren ineens aan gaf dat zijn schoenen pijn deden en bij inspectie helemaal kapot bleken aan de binnenzijde én aan de buitenzijde (grrr, in oktober pas gekocht en de afgelopen maand heeft ie vooral op zijn laarzen rondgebanjerd vanwege de sneeuw) was het gistermiddag een goed moment om maar eens naar de schoenenwinkel te gaan. Rinke had een vrije middag, dus maakten we er maar een familie-uitje van.

We moesten even wachten en keken ondertussen al eens even bij het uitverkooprek met mini-schoentjes. Rinke zag lieve in maatje 22, aaah, schattig, zo klein! Maar bij meting van Neeltje's voetjes bleek dat maat 22 nog veel te groot is. 'Hè?' zei de verkoopster verbaasd, 'ze is toch behoorlijk lang! En dan maar maat 20?'

't Zal de invloed van Neeltje's beppe zijn, met haar maat 35.  

 

De verkoopster pakte een paar bruin met gele en zilveren schoentjes. Zo hé, pasten die even totaal niet bij Neeltje! Licht-roze suede schoentjes dan? Nou, nee. Toen hield het eigenlijk wel op, de andere schoenen hadden allemaal te stugge zolen. Er stond alleen nog een paar effen grijze veterschoentjes. Neeltje strekte haar voetje er naar uit met de teentjes naar voren gestoken: die! Die moesten het worden!

Niks geen bloempjes, roze of zilver, Neeltje wil gewoon stoere grijze schoentjes. En ze heeft gelijk, deze passen bij haar.

 

 

 

 

 

Jip kwam nu op maat 33 uit (dus nog maar 2 maten kleiner dan zijn beppe!). Ik was wel klaar met de fluttige klittenbandgympen voor hem. Gelukkig viel hij als een blok voor een paar stoere leren laarzen. Ze pasten hem nog perfect ook.

Nu iedereen in de Santenkraam nieuwe schoenen had, wilde ik ook nog wel even in de uitverkooprekken neuzen. En zo kwam het dat Jip en ik allebei op nieuwe laarzen wat later in de middag de schouwburg betraden.

 

 

 

Terwijl Rinke met Neeltje boodschappen ging doen, ging ik met Nisse en Jip naar de musical van Pippi Langkous. Op verzoek van Nienke Bee telde ik de andere moeders die met vlechtjes in het haar gekomen waren. Wel Nienke, het was er één: ikzelf. Wat mij de opmerking van een vader opleverde: 'Jij bent het zusje van Pippi zeker!' Hij keek naar mijn strepenmaillot en mijn vlechtjes met een veelbetekende blik erbij waar zijn vrouw beter niets van kan weten. Niet dat ik die maillot nou speciaal voor de Pippi-voorstelling droeg trouwens, ik houd gewoon van strepenbenen. Of stippenbenen. Of schots geruite benen.

De rest van het theaterbezoek was beduidend beter dan de opmerking van die man.  

In het mooie theatertje, met aan weerszijden van me een jongetje, ik voelde me zo gelukkig. En de voorstelling... wow! Zo mooi in elkaar gezet! Pippi, dat was ook echt Pippi (ookal wist ze dat eerst zelf niet, dat was ook de moraal, iedereen kan Pippi zijn, als je maar 'anders kijkt', oftewel je fantasie gebruikt). We hebben genoten, Jip, Nisse en ik.  

 

 

 

 

 

 

'Hai Pippi Langkous!' zingend liepen we door het donker weer terug naar huis.

p.s. Pippi's rode panty met olijfgroene streepjes, waar zij een been van afgeknipt heeft, heb ik ook. :)

 

 

Jip's juf is naar China. Een broertje halen voor haar dochter. Jip zag gisteren de foto's die zijn juf gemaild had. 'Je kunt wel zien dat ze broertje en zusje zijn, hoor!' zei Jip enthousiast over de kindjes van juf, want ook dochter komt uit China.

 

Rinke en ik keken elkaar eens aan. Aandoenlijk hoor, die zoon van ons zo onder de indruk van het verhaal van zijn juf. Zouden wij dan ook maar? Zou hij zich nog meer in kunnen leven. En dus pakten wij zondag onze spullen. We belden Rinke's ouders of ze ook zin hadden om mee te gaan en we spraken af dat we elkaar daar wel zouden zien. Op de reis er naar toe was het mistig en motregende het. Jammer, we hoopten dat het in China beter weer zou zijn. Dat was niet echt het geval, maar toen we er eenmaal waren merkten we dat amper meer op. Tjonge, wat was het er mooi en sprookjesachtig met de besneeuwde rotsen en lichtjes overal. En grappig, eigenlijk ben je er zo.

 

 

   

 

   

Gelukkig was er maar 1 vuurvlieg, in plaats van 10.000.

 

 

 

 

 

 

 

 

Niet de eendjes voeren!  

 

Wel de Neeltjes. Neeltje paste zich snel aan de chinese gewoonten aan.




Tot slot Rinke en ik als chinese kuspoppetjes bij de mandarijneendjes, die staan voor eeuwige trouw. Van Rinke's ouders moesten we hier op de foto, maar zelf wilden ze mooi niet.

Vanmiddag vervolgen we onze wereldreis, dan gaan we naar Zweden, op visite bij Pippi!