| |
 |
ik lijk op...
|
21 Maart 2010 | 13:42:17
|
Met Cyriel en de kinderen stapte ik gisteren op de trein naar Zwolle. Cyriel had iets met een feestje in Groningen, afijn, een goeie reden om een nachtje bij ons te crashen en vervolgens lekker te blijven plakken. Ik moest nog een cadeautje hebben voor schoonbroer Gerco, naar wie we zo toe gaan en een zomerjas voor Jip, dat was genoeg aanleiding om te besluiten naar Zwolle te gaan. En zo samen op stap, leuk!
We vonden de jas plus een tof hoedje voor Nisse en ik was blij met de vondst voor Gerco. En net toen we dachten: 'Tja, we zouden op de bonnefooi nog even bij Henk en Nienkebee langs kunnen gaan', zagen we ze aan komen lopen.
Er is iets raars aan Nienkebee. Beiden twitteren we en hebben we zo'n gezellig tweetfotootje bij onze berichtjes staan. 'Mam, waarom heeft iedereen een fotootje, maar heb jij er 2 verschillende?,' vroeg Jip. Maar ik heb ook maar gewoon één foto, de andere bleek van Nienke. Zij plaatste een andere foto, ik ook, dus ik dacht dat daarmee de verwarring wel over zou zijn, maar nee, zelfs Henk en Rinke haalden ons door elkaar. 'In het echt lijken jullie ook op elkaar,' zei Henk, 'je kon best Nienke's zus zijn.' Ik raakte steeds benieuwder of ik dat zelf dan ook zou vinden. Ooit, heel lang geleden zag in Nienkebee in een donkere concertzaal, bij een concert van dEUS, waar ze was met Wieneke, die ik daar ook voor 't eerst zag. Ik kon me niet meer herinneren dat ze nou zo op me leek of ik op haar.
Nu ik haar in 't echt zag vergat ik te kijken of ik overeenkomsten en verschillen zag, al viel me wel op dat haar neus toch echt anders is dan de mijne. Ik was vooral verrast door haar stem, die zo vertrouwd klonk. Precies zoals mijn stem klinkt zoals ik 'm zelf hoor. Ik bedoel, in je hoofd klinkt je stem toch anders dan hoe een ander 'm waar neemt. Nou, zoals ik 'm hoor klinkt die van mij dus zoals die van Nienkebee. Tamelijk...raar.
'Jullie lijken op zich niet echt op elkaar,' bedacht Cyriel toen we Henk en Nienke weer gedag hadden gezegd. 'Aha, toch niet dus,' dacht ik.' 'En toch lijken jullie erg op elkaar,' ging hij verder. 'Het zit 'm niet zo zeer in de onderdelen, maar meer in de gezichtsuitdrukkingen en hoe jullie kijken.' Grappig, Rinke krijgt regelmatig te horen dat ie op iemand lijkt ('Hé, jij lijkt op Wim Kieft/die ene van de Beegees/Tony Neef'), ik nooit, behalve op familieleden. Maar nu weet ik het. Ik lijk op Nienke ( kijk maar, ik ben 't op de foto, maar ik zou bijna zelf gaan twijfelen).
|
|
|
|
|
visje, visje in het water
|
15 Maart 2010 | 22:39:39
|
Daar was mijn badpak dus eigenlijk niet op berekend, 2 personen tegelijk er in.
Ik zwom, een kleine onbekende deed hetzelfde, maar dan in het privézwembad in mijn buik. Ik vroeg me af wie daar rond zwom.
De kleine onbekende is inmiddels uitgegroeid tot een tamelijk grote Jip.
Met krachtige slagen zwom hij door 't bad. Niet in 't minst geintimideerd door de badmeesters of door al het publiek. Een trotse grijns, hij wist zelf ook wel dat het heel goed ging. Moeilijk, wel nee.
Vlak voor 't afzwemmen, tussen opa en beppe in.
Klaar om te springen!
'Wow, stoer zeg, die broer van mij!'
En zo had hij dan zijn A-diploma, binnen het jaar in de wacht gesleept. Alleen jammer dat zijn achternaam schijnbaar heel lastig is, zowel op de site van 't zwembad als op zijn diploma is het, 2 keer verschillend, fout gespeld.
De eerste les voor B zit er inmiddels al op: 'Makkie,'volgens Jip. Zijn broertje zwom vandaag trouwens voor 't eerst in 't diepe en was daar ook helemaal verrukt over.
Alsof afzwemmen nog niet genoeg voor één dag was, zat Jip 's middags ook nog achter de vleugel op de voorspeelmiddag. Hij speelt hier voor u 'In de verte'. De juf bediende 't pedaal, want daar kon hij zelf niet bij. Best hoog zo'n vleugel.
|
|
|
|
Een nieuwe fase in 't leven van Neeltje Z.
|
11 Maart 2010 | 13:52:41
|
Daar ging ze vanmorgen, mijn meisje. Bij M. achterop de fiets, haar Dikkie Dik knuffel in haar ene handje, haar andere handje zwaaiend naar mij, met een blije lach tussen haar 2 staartjes. Voor 't eerst naar de oppas.
Op mijn verzoek is mijn rooster gewijzigd en werk ik nu een paar uur op de donderdagochtend, zodat ik op dinsdagochtend vrij ben, tijd heb met mijn lief en uit kan puffen van de lange maandag-lesdag. Waar haar broers al met een half jaar naar de oppas gingen, is Neeltje altijd thuis geweest. Maar nu is het dan ook tijd haar elke week een paar uur uit handen te geven. Zou ze het leuk vinden bij M.? Ik schatte zo in van wel.
Met dezelfde blije lach kwam Neeltje weer terug, een paar minuten na mij. Alles ging goed, ze heeft lekker gespeeld, alle bedden bij M. thuis uitgeprobeerd en gedaan alsof ze er in ging slapen, ze is bij de geitjes geweest en had plezier.
Dikkie Dik wil een kus!
En nu ligt ze weer lekker in haar eigen bedje te slapen.
|
|
|
|
waterratjes
|
08 Maart 2010 | 22:59:20
|
De eerste kijkles bij Nisse's zwemles. De eerste zwemlessen huilde hij tranen met tuiten, bibberde over zijn hele lijfje, stond te kokhalzen van de spanning. Maar gelukkig was daar juf D., rots in de branding, die wel weet hoe je een jongetje als Nisse 'er door' moet krijgen.
Ze kwam me feliciteren na afloop van de vorige les. 'Hij is er wel door nu, hoor! Dat komt helemaal goed met Nisse.' En dat zagen we nu tijdens de kijkles. Ons manneke met de dubbele rij kurkjes, met het blauwe drijfplankje, met de grote lach op zijn gezicht. Hij glom van plezier. Wat een overwinning!
En dan Jip. Die vergat in de haast zich om te kleden en sprong met kleren en al het zwembad in. Tenminste, dat giebelde Nisse. Zelf was Jip al sinds donderdag in de wolken dat hij vandaag met kleren aan mocht proefzwemmen.
Weer werden we gefeliciteerd na afloop van de les: 'Jip mag afzwemmen zaterdag!'
|
|
|
|
twitterdietwit en de smeltende kapster
|
07 Maart 2010 | 14:30:06
|
Het duurde even voor ik op de knieën ging voor Twitter, maar oh, wat een lol heb ik er nu van! Je zendt eens even een tweet het wereldwijde web op, dat je zaterdagmiddag in Zwolle bent om met de jongetjes naar de kapper te gaan en voor je het weet heb je voor die zelfde zaterdagmiddag een paar dates. Zo werd een gewone zaterdag een super zaterdag.
Op het station troffen we Henk, die onderweg naar Nienke Bee was. We hadden nog net een half uurtje voor wij naar de kapper moesten en hij op de trein moest springen (ik zie Henk nu voor me, al springend op de trein). Ik bedoel natuurlijk dat hij de trein in moest stappen, hè, u begrijpt me wel. Nisse deed Henk zijn trouwplannen uit de doeken, Jip was blij met de voetbalkaartjes, Henk en ik sprongen van de hak op de tak. Veel te bepraten, maar met 3 kindjes er bij, die ook allemaal blij waren Henk te zien en ook maar een half uurtje hadden, natuurlijk voortdurend onderbroken. (Alleen daarom al is 't leuk straks naar Pinkpop te gaan.)
Daarna snel, snel naar Hairtoday, waar we echter nog lang niet aan de beurt waren. Maakte niks uit. Er is altijd veel te zien (en te snoepen) bij Hairtoday. Toen Nisse net in de kappersstoel zat, glimmend en wel, kwam Wieneke, onze tweede date binnen.
'Kijk, Wieneke, ik heb mijn ketting terug!'
'Mag ik 'm ook eens lenen? Weet je wat? Als ik jou nou mee naar huis neem, heb ik de ketting er meteen bij!'
Neeltje zette een charme-offensief van heb ik jou daar in. Met haar
parmantige staartjes en de net teruggekregen kralenketting van Henk om
(wij vergeten nog wel eens ergens wat, 't was niet dat Henk 'm wilde
lenen, hoor) stapte ze door de kapperszaak, knuffelde Wieneke volkomen
plat, palmde een kapster in en vroeg (non-verbaal) of die haar haar
jasje aan wilde trekken. Ik kende de Hairdresser on fire al wel, maar de totally melting hairdresser was nieuw voor me.
 Nisse regelde en passant ook maar meteen even een kapster voor zijn trouwdag. Zoiets kun je ook maar beter op tijd regelen, ze zitten snel vol bij Hairtoday.
De nieuwe trend van het moment: vrolijk uitstekende knipjes in je haar! (En nee, ik ging niet al weer naar de kapper, maakte alleen gebruik van de laat-gratis-je-pony-bijknippen-service.)
Om daarna nog ergens wat te gaan drinken viel niet mee. Als een Jozef en Maria stonden Wieneke en ik voor de ene volle herberg na de andere. Uiteindelijk bemachtigden we toch een plekje en een drankje om daarna naar de parkeerplaats te lopen waar onze derde date zou arriveren: Rinke! Neeltje en Wieneke deden op de parkeerplaats nog een dansje op Chicago van Sufjan Stevens dat vanuit de auto klonk.
Volgens Jip was er maar één passende methode om deze feestdag af te sluiten: met een pannenkoek bij Holland. Hij had gelijk.
En voor wie ook zin heeft een keertje mede-webloggers en of twitteraars te ontmoeten: op zondag 16 mei: picnic in the park in Zwolle!
|
|
|
|
bedevaart
|
04 Maart 2010 | 14:28:40
|
'Wie is dat, mam?'
Ik lig in bed, mijn ogen willen nog niet goed open en naast mij ligt een man tegen wie ik graag nog even aan zou kruipen. Aan mijn andere zijde zit een jongetje met een prangende vraag.
'Wie bedoel je, Jip?'
'Op die foto.'
'Ik zie 't niet (wat wil je, nog steeds mijn ogen dicht). Welke foto bedoel je? Zeg maar wat je ziet op de foto.'
'Een kindje. Op een soort brommer.'
'Dat is oma.'
'Mijn oma? Oma Nellie? Hoe oud was ze daar?'
'Vijf denk ik.'
'Net als ik!', roept Nisse verrast, die al naast Rinke blijkt te liggen.
'Ja.'
Ineens heb ik toch wel zin om wakker te worden. 'Geef 'm me maar even.'
Ik kijk naar de foto die ik al zo lang ken. Zo lang dat ik 'm elke dag zie zonder 'm nog echt te zien. Jammer, want ik hou van die foto en het meisje dat er op staat. Maar hé, wat krijgen we nou? Wat is er met het gezichtje van meisje mijn moeder gebeurd? Ik zie ineens Nisse op die foto.
Een uitsnede van de foto van mijn moeder. Denk er een paar oranje vlechten bij en je hebt Nisse toch? En ze heeft er dezelfde rondlopende pony als ik! Maar dan wat korter.
En daarom, en omdat de zon weer schijnt en ik zin in rokjes en zomerjurkjes krijg, ging ik vanmorgen met Neeltje op pad. Shoppen. In Staphorst. Vroeger ging ik er met mijn moeder naar een stoffenzaak en naar die stoffenzaak wilde ik graag eens terug. Ze hadden er dezelfde stofjes nog. Een stofje herkende ik direct als een stof die mijn moeder er ooit kocht. Daar wil ik wel een jurkje van. Ik vind Neeltje leuk in zwart wit en er waren genoeg zwart witte stofjes. En eentje met blauwe bloemetjes. Die is voor mij. En als er genoeg van is misschien ook voor Neeltje.
Stofjes met een jaren '50 motiefje. Van de zwarte stof, die mijn moeder ook had, heb ik genoeg voor een fifties jurkje.
Kijk nou, al bijna een jurk! Hoef alleen nog maar even een patroon te vinden en 'm in elkaar te zetten. De bijpassende blauwe pantybenen had ik vandaag al.
|
|
|
|
lieve santenkraam...
|
03 Maart 2010 | 15:26:52
|
De laatste tijd verandert mijn weblog in een soort 'Lieve Lieta'. De reactiebox bij een logje over kliederen met henna is omgetoverd in een kom-uit-de-kast plek lijkt het wel. Ik mag tips geven over wat je 't beste kan doen als je voor 't eerst op date gaat. Ehm. Genieten en je tanden poetsen van te voren lijkt me. Verder komen er tips binnen over waar je in Turkije de lekkerste mannen kunt vinden. Ik heb zo 't idee dat die tips niet voor mij bedoeld zijn. Ik had zelf bovendien al een lekkere man.
Dan is er ook nog 't blogje dat ik schreef in de periode dat ik teleurgesteld de ene na de andere zwangerschapstest in de prullenbak mikte. Inmiddels loopt er al een dreumes van ruim anderhalf rond, maar in die tijd pieste ik over 't ene na 't andere staafje, zonder de gewenste uitkomst. Daar krijg ik vragen op als 'als er nou in 't ene vlakje een donkerroze streepje komt en in de andere een lichtroze? Ben ik dan zwanger?' 'Ja!', mag ik dan antwoorden, 'gefeliciteerd! Tenminste, dat hoop ik...'
Of deze vraag: 'ik ben 15 en deed het op vakantie zonder condoom. Nu heb ik telkens buikpijn. Ben ik nu zwanger? Mijn ouders weten van niets...'
Tja, nu heb ik het idee dat er logischer plaatsen zijn om je coming-out te doen dan op 't weblog van een getrouwde vrouw met drie kinderen, dus die kast heb ik maar gesloten. Maar dat meisje van 15, nooit meer iets van gehoord, hoe zou het daar nu mee zijn? Ik ga er maar van uit dat de buikpijn van de zenuwen kwam.
En dan nog wat luchtiger zaken: Rinke en ik gaan zo maar ineens naar Pinkpop-zondag! Nog een keertje de Pixies zien. :)
En... ik kocht vandaag een tas. Voor de lieflijke som van 2 euro 25. Een heuse Jaques Bloumels is 't, wie Jaques Bloumels ook moge zijn, van wit lakleer en een soort eh, zonneschermstof, ergens in de jaren '60 of '70 gemaakt in Parijs. Lang leve de kringloop!
En nog meer leuks: 3 kleine blonde meisjes achter de piano. Neeltje met haar buurmeisjes Julia en Eva.
|
|
|
|
tweelingen en concerten om met je mee te nemen
|
28 Februari 2010 | 13:13:21
|
Gisteravond deed ik mijn uiterste best mijn ogen open te houden bij een documentaire over het ontstaan van tweelingen. Ik was zo moe (nasleep van de chiropractor, die baalde dat de UWV-arts mijn bekken weer zo verkloot had), maar het was zo boeiend! Wat me het meest bij bleef: de verbluffende stelling dat 1 op de 8 zwangerschappen als tweeling-zwangerschap begint, maar dat meestal de ene helft van de tweeling al vroeg sterft en verdwijnt. Tweelingen zijn doorgaans gespiegeld, waarmee dus de ene rechts is en de ander links.Wetenschappers stellen dat mensen die links zijn dus de overgebleven helft van een tweeling zijn, mensen die links zijn zouden niet zo maar ontstaan. Als dat zo is, leef ik samen met 3 halve tweelingen. Rinke, Jip en Nisse. Dan ben ik 2 keer even zwanger geweest van een tweeling. Wat een bizar idee!
Vanmorgen werd ik een stuk beter weer wakker en de ochtend werd nog beter met wat fijne ochtendconcertjes. Ken je de Blogotheque al, met hun concerts a emporter? Acoustische mini concertjes in de open lucht. We keken naar The kids don't stand a chance van Vampire Weekend, Ooh la van the Kooks, Dance dance dance van Lykke Li en naar aanleiding van de Santenkraam kindjes die gisteren ronddansten op Love will tear us apart Let's dance to Joy Division van the Wombats. Wat een goed begin van de dag!
Let's dance to Joy Division!
|
|
|
|
neeneel et la pomme
|
25 Februari 2010 | 22:32:41
|
Neeltje zag zichzelf op Photobooth, een fotoprogrammaatje van de Macbook. 'NeeNeel!', riep ze uit. Ach, dat schatje, zei ze voor 't eerst haar eigen naam, dacht ze dat ze 'Nee Neel!' heette. Tja, ze krijgt wel eens te horen dat ze iets niet mag. Op haar handjes tekenen? Nee Neel! De tandpasta uit de tube zuigen? Nee Neel! Alle billendoekjes uit het pakje halen? Nee Neel! Gelukkig wist ik haar er van te overtuigen dat haar naam Neeltje is (haar moeder is haar naam heus niet vergeten hoor, Neeltje Maria Min). 'Neeltj', zei ze, op zichzelf wijzend.
 ![]() Neeltje op Photobooth. Met stoere muts van haar broers op, die ze regelmatig zelf op zet. Je kunt haar nog net op zichzelf zien wijzen: 'Neeltj!'
En dan was er ook nog de invloed van neef Jonas (die wegens stakingen in het franse vliegverkeer nog steeds in Nederland is en logeert bij Rinke's ouders). Bij het naar bed gaan las ik Neeltje voor uit Nijntje in het Museum. Ik las over het allereerste wat Nijn zag, een schilderij, een appel met een lijst er om, hij is net echt zei zij. Ik wees op het plaatje van de appel. 'Wat is dat, Neeltje'
'Pomme', antwoordde zij.
|
|
|
|
feest!
|
24 Februari 2010 | 12:04:01
|
Hoe zorgt u er voor dat uw kinderfeestje slaagt?
Een goede voorbereiding is het halve werk! Om het u zo makkelijk mogelijk maken, begint u hier natuurlijk ruim op tijd mee.
En eh, ja, hier ging het al mis met het feestje voor Nisse's vijfde verjaardag.
De woensdagochtend er voor, tijdens 't maken van 't ontbijt, bedacht ik ineens: 'Oh jee, dinsdag is 't al, de uitnodigingen!' Echt, normaal kan ik dit soort dingen best wel plannen, maar aangezien we die woensdag ook onze logees verwachtten, was ik nog niet zo met 't feestje bezig geweest. First things first en zo. Ik had zelf mooie uitnodigingen willen maken, maar daar was geen tijd meer voor. Ineens dacht ik aan Daan en de mooie gestempelde kaartjes die ze me ooit stuurde. Ja! Die waren perfect (dank je, Daan!). Snel schreef ik ze en op tijd kreeg iedereen zijn kaartje. Alleen had ik in de haast een vergissing gemaakt: ik had bedacht dat 11 uur een mooie begintijd zou zijn en dat het drie uur moest duren. Van 11 tot 3 schreef ik dus op. Ai, vier uur is best lang voor een feestje voor vier- en vijfjarigen.
'Dan duw je er toch een dvd in?', stelde mijn zwemlesvriendin voor. Maar ja, een dvd tijdens een kinderfeestje... liever niet.
Op maandagmiddag namen we afscheid van onze logees (daarover later nog een logje) en konden we met de voorbereiding beginnen. Eh, ruim op tijd, ja... We kochten verf en schildersdoekjes, waar ik de achtergronden vast op schilderde, een discobol met kleurtjeslamp, die Rinke in de speelkamer op hing, pannenkoekenmix, yokidrink en chocomel en wachtten op dinsdag onze gasten op. Meisjes K., R., A., S.,, en jongetje T. Natuurlijk waren onze eigen 3 feestgangers er ook en zo vermaakten Rinke en ik ons een middagje met 8 kindertjes. En dat ging... geweldig! We zongen veel liedjes in 't cadeautjesspel en Nisse was in de wolken met zijn kadootjes. Hij kreeg zelfs de Pippi-maillot met een oranje en een groen been, waarvoor T. om de paar minuten weer bedankt werd. ('Je hebt 'm nu al 3 keer bedankt, Nisse, zo is 't wel genoeg,' zei vriendin S.). We aten geen taart maar pannenkoeken met slagroom (groot succes), hielden een fijne verkleedpartij, waarbij iedereen ineens ook geschminkt wilde worden. Oeps, ik heb geen sminck. Nog wel wat oude half verdroogde nagellak en oogschaduw. De dames wilden hun nageltjes gelakt met glitternagellak en vlinders op hun wangen, Nisse wilde sproeten, Jip een baard en T. een trekker.
 We disco-dansten, sjoelden, deden de stoelendans, maakten prachtige schilderijen, voerden de eendjes (ook een prima verjaardagsfeestjes activiteteit zo bleek), speelden buiten verstoppertje en binnen in de tafeltent, deden op 't schoolplein 'schipper mag ik over varen?', K. sleepte rond met een zeer verbaasde Pixie in haar armen en Rinke las als cooling down ons lievelings prentenboek 'Ik wil een hond' van David LaRochelle en Hanako Wakiyama voor. De hele vier uur bleef het leuk.
En daarna wilde K. niet meer mee naar huis. Ze had zich verstopt in Jip's bed en had besloten dat ze bij ons wilde blijven wonen.
Maar om haar moeder nou haar enigskind te ontnemen is ook zo wat als je er zelf al drie hebt, dus plukte Rinke haar toch maar uit bed.
Nou hebben wij ook best erg fijne bedden, ik snapte K. best. En lag er dus zelf al voor 7 uur in, afgepeigerd en sliep de klok rond. Vandaag doen we de napret. Nisse speelt met zijn nieuwe kadootjes (Pippi-strijkkralen! Klei!) in zijn Pippi-maillot. Jip en ik sjoelen. Sjoelen kan best met een verrot bekken, gewoon zittend! En veel meer dan dat gaan we vandaag ook niet doen.
|
|
|
|
|
|
