Kom, sla je cape om. Zet je maskertje op, het is beter als ze je niet zien. Voel je het natte gras onder je blote voeten? Richt je blik omhoog, dan zie je de sterrenhemel boven ons. Dat is ons doel. Neem mijn hand, verzet je niet, maar ren met me mee. Harder, je kan het! Ja echt, het moet zo hard en je moet door, anders lukt het niet. Voel, de wind krijgt vat op je haar, op je cape en daar ga je! Nu hoef je niets anders te doen dan je te laten drijven. Kijk eens naar beneden, het gras zo ver van ons vandaan nu en om ons heen, de sterren.

 

Zie je, zo veel hou ik van je en nu weet je wat wij kunnen samen.

Morgennacht haal ik je weer op.

XX

 

 

'Mam, kom nou kijken, ik zie haar, hoor!', roept Jip terwijl hij eigenlijk zijn pyjama aan zou moeten doen. Hij wijst op de helderste ster die hij aan de hemel ziet.

Nisse zwaait naar de ster: 'Dag oma Nellie! Het was leuk vandaag! Ik heb met Anika in de huishoek gespeeld, maar dat is nou de pietenhoek, grappig, hè? Doei oma Nellie!'

 

Voor mij zit mijn moeder nou niet specefiek in een ster of op een wolkje. Ze is er gewoon en ik voel me gekoesterd. Toen ze vandaag zes jaar geleden dood ging had ik nooit durven denken dat ze voor mijn kinderen een echte oma zou zijn, maar voor Jip en Nisse is ze niet minder aanwezig dan opa en pake en beppe.  

 

Ik kijk door het raam naar de veertjes die de wind in de lucht heeft gemaakt en denk 'zie je wel, je beloofde het maar het is ook zo, jij bent altijd bij mij'.

En als ik door het andere raam kijk, dat waar de zon op staat 'tjonge, wat moet ik nodig de ramen lappen'.

Hoe zit dat met Nisse? Is hij ziek of niet? Gistermiddag was hij hangerig toen ik hem uit school haalde. Vriendje Lars zou bij Jip spelen, maar toen Lars' moeder Nisse zag, zei ze 'Jip komt maar bij Lars spelen, lijkt me beter!'. Leek mij ook beter, een rustig middagje, dat leek me het beste voor hem. 'Ja,' knikte Nisse dankbaar en hij zeeg thuis ineen op de bank.

'Mag ik naar de dvd van K3 kijken, mam?', piepte een zielig stemmetje. Terwijl K3 vrolijk huppelend 'Iedereen kan toveren' zong, toverden ze meteen weer wat energie in mijn Nisse. Lag hij eerst op de bank, na 5 minuten zat hij al weer rechtop en nog eens 5 minuten later stond ie op de bank mee te zingen en te swingen. Oh wacht, ik had me voorgenomen er een rustig middagje van te maken, zo kwam ie nog niet tot rust natuurlijk. ' Kom je bij me zitten tekenen?', vroeg ik hem dus. Dat deed hij, voor mij tekende hij een prachtig vogeltje, met een bloempje in de snavel. ' Je weet vast wel waar die van is hè, mam!' Ondertussen zongen we Sinterklaasliedjes. Hoe meer ik die verbasterde, hoe meer Nisse gierde van het lachen. En toen ik dan toch zo lekker aan het zingen was, zong ik nog maar even verder.

'Hé, wacht!', zei Nisse, 'wat zing je nou? Wat is dat voor liedje?' Nou, deze was het, en inmiddels is het het nieuwe lijflied van Nisse. Ook zijn kleine zus swingt lekker mee als Nisse voor de 110de keer het lied inzet of op Youtube aanklikt. Hij werd er zo vrolijk van dat hij zelfs de zuurkool 's avonds met een lach op zijn gezicht op at, inclusief de appeltjes (u realiseert zich het misschien niet, maar dat is dus echt een godswonder) onderwijl 'alles voor een zoehoen!' zingend.

 

Vanmorgen was het ziekige mannetje echter weer terug. Hij riep van de wc af naar boven: ' En nu heb ik ook nog gespuugd!'. Ik had hem niet horen overgeven, maar ja, toch maar geen risico mee nemen. 'Oh wat jammer nou toch dat ik zo ziek ben!', zuchtte hij. Ik voelde ondertussen geen koortshoofdje, maar met die Mexicano in de buurt... overgeven kon daar toch ook bij horen? Ik maakte hem een bedje op de bank en dekte ondertussen de tafel. Lang heeft ie niet in dat bedje gelegen, want hij wilde toch wel mee ontbijten. Vijf minuten voor het tijd was om naar school te gaan, besloot hij dat hij helemaal ineens weer beter was en toch ook maar naar school wilde. Oooh, knurft! Snel de kleren aan! Snel de tas gepakt! Die hij helaas vergat, zodat ik hem die zo nog na mag gaan brengen. Op school legde ik de situatie uit. Maandagmiddag was hij ook al ziek geweest, maar juf had dezelfde twijfel als ik: is ie nou ziek of niet, want Nisse had zich wel heel ineens ziek gevoeld, nadat juf gezegd had dat hij iets bij zijn plakwerkje niet goed gedaan had. Nisse kan gewoon heel goed toneelspelen. En zingen natuurlijk.

 

 

Zingen voor Sinterklaas doe je natuurlijk in een wortelmicrofoon. Het heeft gewerkt, want de volgende dag vonden we allemaal iets in onze schoen.

edit 11.56 uur: ik werd net gebeld door de logopediste, die Nisse net getest had. Allereerst moest ze even wat kwijt: wat een geweldig jongetje! Bijzonder en lief. Was hij 45 jaar ouder, dan was hij van haar geweest. Maar dat is ie niet, hij is lekker van ons! En een beetje van Silke natuurlijk, want daar gaat ie mee trouwen.

 

   

Silkie en Nissie, zoals ze elkaar ook wel plegen te noemen.

Er lag nog een stapel van zo'n 130 na te kijken tekenen op me te wachten op school, die kreeg ik niet mee op de fiets, dus laadden we de hele bups kinderen in de auto en reden gevijven naar school. Ik haalde mijn spullen, Rinke nam Nisse mee uit wild plassen en toen konden we weer rechtsomkeerd.

 

' Gaan we niet nog ergens heen?', vroeg Jip gepikeerd. 'We gaan toch niet meteen weer naar huis?' Eigenlijk hadden we daar zelf ook geen zin in, maar ja, de boodschappen waren al binnen, het was vies weer en met die man met de baard weer in het land hadden we eigenlijk ook al genoeg geld uitgegeven. Wat doe je dan? Dan ga je naar de Intratuin.

 

Bij de Intratuin is het al volop kerst en wel kerst van de kitscherigste soort. Teddyberen van 3 meter hoog zingen kerstliedjes, mini-mensjes doen mini-dansjes in mini-huisjes met mini-lichtjes en dan zijn daar ook nog de konijntjes! De vogels! De vissen! Door Neeltje allemaal koppig 'poes!' genoemd.  

Tussen de ladingen kerstballen, tafelkleedjes, giebelde kerstmannen en kattenbrokjes vond ik een mand met gebreide mutsjes. Ik deed er Neeltje een op en ach, wat stond ie lief met dat schulprandje! Ze was er zelf ook wijs mee, dus die muts mocht mee naar de kassa.  

 

Het meisje bij de kassa keek bedenkelijk naar de muts. Er stond geen prijsje op. 'Even bellen, hoor!' Prima. 'Ja met Jolanda van de kassa, ik heb hier een bloempot zonder prijsje. Zo'n witte gebreide.' 'Een bloempot??', riep ik, 'dat is toch een kindermutsje?'

'Wat moeten wij nou met kindermutsjes bij de Intratuin?' snibte Jolanda van de kassa. ' Wij verkopen hier planten!' Oh ja, planten, die schenen ze ook nog te hebben, ze waren mij niet opgevallen.  

 

En dus is mijn dochter nu blij met een bloempot. Een witte gebreide. Misschien appliceer ik er nog wel een bloempje op. En hij is lekker makkelijk voor als ik haar haar wil knippen, ik hoef alleen maar langs het randje van de muts te knippen.  

 

Een Italiaans ogende dandy, een verpletterend mooie dame in het rood... op vrijdag de dertiende zagen we ze ja zeggen tegen elkaar. We leerden hun andere vrienden kennen, aten samen, lachten ons rot om het hilarische filmpje dat vooraf ging aan de plechtigheid, kregen een brok in de keel bij het luisteren naar de bruid en bruidegom die elkaar vertelden waarom ze elkander wilden trouwen, dansten tot half 3 's nachts, vonden onze weg door nachtelijk Nijmegen naar het huis van de zus van de bruid, die ons haar bed voor de nacht afgestaan had en kwamen de volgende ochtend weer samen voor een ontbijt in huize Het Recht van de Sterkste.

Lieve Cyriel en J., wat een prachtig begin van jullie huwelijk was het!

 

 

Zo mooi dus.

 

 

Toen ik het met Cyriel had over wat zo'n ambtenaar van de burgelijke stand nou van je wil weten, zei ik hem dat hij vast de vraag zou krijgen waarom hij met J. wilde trouwen. Daar had Cyriel meteen al wel een antwoord op: ' Omdat ik denk dat ze er geweldig lekker uit ziet in een bruidsjurk!'. Daar had ie zich niet in vergist. In Coca-Cola rood was ze natuurlijk al helemaal onweerstaanbaar voor Cyriel.

Hier, tijdens het diner, was Cyriel nog de ontspannenheid zelve, maar dat veranderde toch wel een beetje toen de trouwceremonie begon.  

 

 

Lippen stiften op dijk, vlak voor de locatie waar de bruiloft was. Zie je de Waalbrug nog op de achtergrond?

 

 

Bij nacht was het nog mooier. De dames van Nuit Blanche in een nuit noire aan de Waal. Zo zien ze er dus uit, Virginie en Rosalie! En ze praten sjattig.

En de bruidssuite.... ah, is ie niet prachtig?

 

Er zijn mensen die geen mobiel hebben. Die mensen, die wonen in landen hier ver vandaan. Ze kunnen wel bellen, maar alleen vanuit de hut van het stamhoofd. Ook in Nederland kom je het verschijnsel nog tegen, zeer incidenteel. Bij heel oude mensen bijvoorbeeld, die erg vergeetachtig zijn en hun telefoon kwijtraken als ie niet aan een vaste aansluiting zit. Verder heeft iedereen boven de zeven jaar een mobieltje.

Zelfs uw stukjesschrijfster. Sinds een uurtje. En dat is leuk, want nu kan ze bijvoorbeeld bellen met haar vriend Cyriel, vlak voordat ie bij de kapper naar binnen stapt voor een coupe bruidegom.

Mijn meisje heeft het voor elkaar, ze kan bij de piano.  

 

En als ze het piano spelen moe is, laten we Sufjan voor ons zingen, daar is het wel weer voor. Of Anne Clark . En daar mag u zich gerust een 17 jarige Sanneke met hele lange wapperende blonde haren, eyeliner en zwarte rokken bij voorstellen, zeg maar zo:

 

 

Met z'n tienen om de ontbijttafel van huize Siepsfabriek. In Assen dacht Jip al te ruiken dat er gekookte eitjes zouden zijn en hij had gelijk. Simone en ik lieten onze mannen achter met alle kinderen en vertrokken zelf naar Werkpost, waar we samen in het atelier aan de slag gingen. Van tevoren had ik geen idee hoe het zou zijn. Toen ik op de kunstacademie zat, was er toch altijd meer sprake van concurrentiestrijd dan samenwerking geweest, hoe zou het nu zijn om weer eens samen met iemand creatief aan de gang te gaan? Zouden we onze neuzen dezelfde kant uit krijgen? Het bleek geen probleem. We bedachten, planden, overlegden, kletsten, zongen hard mee met the Smiths en Talk Talk (allebei uit 1974 hè...) en maakten. Wat heerlijk, zo samen te werken!

 

 

 

Ik kwam weer thuis met een hoofd vol vlinders (jaaaaa, we gaan het doen en het is zo leuk!), een zeer pijnlijke nek en schouders (van al het voorovergebogen zitten werken vrees ik, ik sliep er de halve nacht niet van) en anderhalve kilo minder (en dat terwijl Simone heus voor allerlei lekkers gezorgd had, ik was gewoon al vol van alles).  

                                                                                                                                                                                                                                                                                           

Nog een paar creatieve geesten: Nisse en vriendje Teun samen aan het borduren (Nisse wilde natuurlijk een Pippi maken, met Teun maakte ik een knuffeltractor) met voor hun neus de knuffeltheepot van Patricia die liefdevol in de Santenkraam werd opgenomen in ruil voor een Pippi-popje.  

'Dringggg, dringggg!'

Het geluid van de deurbel doorbreekt mijn stilte. Ik heb het niet zo op bellen. Ik zal niet snel iemand bellen, maar ik vind het ook vervelend als er aangebeld wordt. Eigenlijk wil ik waar ik mee bezig ben niet aan de kant leggen, maar ik loop toch maar naar de deur. Stel je voor dat Neeltje ook nog wakker gebeld wordt.  

 

Er staat een man voor de deur. Eind 40. Met een snor. En een accent. Ik moet na elke zin die hij uitspreekt vragen of hij het nog een keer wil zeggen. Misschien dat het daar mis ging, dat hij dacht dat ik aan zijn lippen hing.  

 

De meneer zwaait met een kortingspasje. Kost niks. Speciaal voor de winkels hier in de buurt. Ik twijfel. Wat zitten er voor adders onder het gras? Wordt ik platgespamd straks? Nou ja, vooruit maar. De man met de snor en het accent geeft me het pasje, noteert mijn adres en kijkt me nog eens aan. Hij haalt een doosje tevoorschijn, waar hij een visitekaartje uit tovert. ' Iej hoefte niks mee te doen hoar, moar dan kuj mie nog 's bell'n. Mien e-mailadres stoat er ook op.'

Terwijl de deur dicht valt dringt ineens tot me door dat ik dat kaartje misschien met een reden kreeg. Wat staat er op eigenlijk? Ik lees: Hans Passies, intermediair.

Ik vroeg het nog maar even na: de buren kregen geen visitekaartje. Schijnbaar ben ik aantrekkelijk voor eind veertigers met een snor en een accent. Jammer voor Hans dat ik geen passie voor hem koester. Misschien moet ik Rinke op hem afsturen, die net gisteravond een A-Ha erlebnis had. Nou, dan weet je het wel!

 

Hema, je bent weer briljant!