Op 13 april 2007 startte ik mijn punt.nl weblog, daarvoor logde ik al sinds 31 december 2004 bij BNN. Daar moest ik op een gegeven moment beslissen dat ik beter een overstap naar een ander weblog kon maken omdat ik problemen had met het uploaden van foto's. De geschiedenis herhaalt zich.

 

Ik wilde jullie natuurlijk een vakantielogje voorschotelen, of zelfs misschien wel een boel vakantielogjes, genoeg moois meegemaakt, maar het lukte niet er foto's bij up te loaden. En wat is nou een vakantielogje zonder foto's? Dus stap ik op. 

 

Kom je kijken op de nieuwe Santenkraam? Het is er nog een beetje wennen, de eerste keer zal je reactie goedgekeurd moeten worden bijvoorbeeld en ik weet nog niet hoe alles werkt, maar dat komt vast snel. In elk geval zijn de eerste vakantiefoto's daar al te bekijken en staat ons geweldige caravannetje in de header. Nah, wat wil je nog meer! Oké, goeie typografie misschien, maar daar wordt aan gewerkt.

 

Dag oude vertrouwde punt.nl! Ik verhuis naar Wordpress.

Punt.uit. 

Wat is er nou lekkerder op vakantie dan een beetje hangen? Neeltje hing met Wolf en Loïs en Novy, Jip hing met Boas en Luna en Stippeltje, ik hing met Siep. We hingen bij een kampvuurtje, we hingen met uitzicht op een wei vol schaapjes, we hingen met weblogvrienden die we al zo veel jaren van gezicht kenden, maar nog nooit eerder ontmoet hadden. We deden nog meer hoor, op vakantie, maar dat lome gevoel van een beetje in een hangmatje doezelen, dat houd ik graag nog even vast nu we weer thuis zijn.

 

 

 

 

 

 

Als aanloopje voor de vakantie reden we vandaag naar mijn schoonouders, de auto volgeladen. Maar nog niet volgeladen genoeg, we moesten terug om de laatste spullen op te halen. De kinderen bleven logeren, morgen rijden we het hele stuk weer, halen ons caravannetje op en dan... hopelijk een beetje minder regen dan we vandaag zagen. 

En toch hè, hard mee zingend met de ipod of juist stil luisterend naar een mooi liedje, is dat helemaal zo erg niet, uren op de weg in de regen. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik moest naar de gynaecoloog gisteren. Ja, boe, gedonder en gedoe en niet mijn hobby, maar 't moest toch maar even. Ik trof een aardige man die het meteen opviel dat ik trombose had gehad. Of ik daar nog medicijnen voor slik of nazorg voor heb. Eh nee. Niet met de hork van een internist die ik had. Die toen ik de eerste keer bij hem langs kwam geen zin meer had ook maar iets over trombose uit te leggen toen ik gezegd had dat ik al een beetje op internet gezocht had om te kijken wat het nou in hield. Die bij de tweede afspraak me letterlijk de deur wees toen ik zei dat ik nog veel pijn had. 'Kan niet. Je hebt een mooi been toch?,' zei hij. Ja. Een prachtbeen. Maar daarom kan ie nog wel verdomde veel pijn doen! Hij vond van niet. Gelukkig reageerde mijn huisarts daarop met: 'Verbeeld jij je wel vaker iets? Nee? Dan verbeeld je je die pijn toch ook niet? Wat denk je nou, met zo'n zware trombose!' 

Inmiddels kan ik er prima mee leven hoor. Al heb ik er best nog wel eens pijn van.

'Waarschijnlijk als 't slecht weer wordt, hè?', vroeg de gyn.

Eh ja. 'Heeft u ook zo'n gezellig trombosebeen?'

'Nee hoor,' lachte hij, 'maar dat komt door al het bindweefsel dat gevormd is in je been. Dat reageert op lagedrukgebieden. Het spreekwoordelijke houten been van de kapitein waaraan hij kon voelen of er slecht weer op komt was.'

AHAAA!

'En 't was je linkerbeen zeker, hè? Zie je altijd bij trombose bij zwangerschap of kraambed, dat ligt aan de schuine stand van de baarmoeder, de meeste druk van het kind komt op je linkerbeen.

En nogmaals AHAAA! Goh hé. 

 

Er moest een echo gemaakt worden en op het schermpje zag ik mezelf weer eens van de binnenkant. Ditmaal niet met springend kindje in de baarmoeder, maar met een keurig recht liggend spiraaltje (dat was eigenlijk een beetje jammer, want als 't schuin had gelegen had dat de klachten verklaard).

'Ah, kijk,' zei de gyn, 'daar zie je het gevolg van je trombose.' 

'Wat, waar? In mijn baarmoeder??' 

'Jazeker. Je bloed kon de gewone weg niet meer volgen en daarom zijn er andere bloedvaten het werk over gaan nemen. Kijk maar.' 

AHAAA! Inderdaad zeg, zeer goed ontwikkelde bloedvaten, dat kon ik zelfs zien op dat grijze schermpje. Flabbergasted liep ik de behandelruimte weer uit. Dat was... best bizar. Fijn dat deze schoenmaker niet bij zijn leest bleef. Ook wel bizar trouwens dat hij een gesprek over strings begon, maar goed, dat vergeef ik hem.

 

En of ik nou ook wijzer ben geworden van de reden waarom ik naar de gyn ging? 

Nou nee, dat niet echt. Maar daar hoor ik vast over 3 jaar meer over. Bij de oogarts of zo. 

 

Ik waarschuw u maar, dit logje wordt een husseltje. Want ik moet u natuurlijk nog vertellen over Rinke's weerzien met zijn latte-relatie, over mijn avonturen hier in de buurt met een stel speurders en u vraagt zich natuurlijk ook af: 'Hoe is het nu toch met Josje? Sipt zij nog steeds blootborstig in een hoekje?

 

Waar begin ik? Bij Rinke's latte-relatie? Dat is Anita. Zij woont diep in het zuiden met haar Nova en hoe het zo kwam dat zij Rinke's latte-relatie werd, ik weet het niet meer. Latte drinken was er niet bij gisteren op de camping in Hardenberg waar Anita nu met Nova kampeert, we waren meer in de stemming voor ijsjes. Geweldig leuk elkaar weer te zien. Annemieke, Bente, Timme en Elske waren ook naar de camping gekomen. Tof!

Mocht u kinderen rond zien lopen met vol getekende ledematen, maakt u zich dan geen zorgen, het is slechts een door Nova ingezette rage. Zij begon met stippen op haar benen tekenen (we hadden elk kind een etui met inhoud gegeven) en voor we het wisten werden er ineens hele kunstwerken op benen en armen getekend. Thuis blijft dit een terugkerend punt van strijd overigens. Nisse tekent graag op zijn handen, Rinke irriteert dat mateloos, terwijl ik het wel leuk vind, want zelf deed ik dat ook altijd graag.  Nu tekende er geen enkele ouder bezwaar aan en gingen de kinderen volledig loos. 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het afscheid was fascinerend overigens. Nova probeerde een kus los te krijgen van Jip, maar Jip is zuinig op zijn kussen. En een man die hard to get is, is extra aantrekkelijk zo bleek maar weer eens. Sorry Nova, die kussen bewaart Jip alleen voor zijn vader, moeder en zusje. Zelfs Nisse moet het zonder stellen...

Dan vanmorgen. Met een groepje kinderen speurde ik de buurt af op jacht naar vossen.

Met zo'n clubje onder je hoede de buurt door, dat is dus echt heel erg leuk.

 

We bekeurden politie-agent meester Pieter (Jip's meester voor 2 dagen in de week) en bonden hem vast aan de lantaarnpaal toen hij niet wilde betalen. Nou ja, voor nep dan hè. 

 

 

Kijk nou, mijn speurders!  v.l.n.r en v.b.n.b. Carmen, Oaussaf, Mohammed, Nisse (die, zie ik ineens, hier verdomd veel op zijn vader lijkt), Sirad en Silke!

En dan Josje nog. Ons Josje dat echt zielsgelukkig is met haar zeemeerminnenjurk en zich er werkelijk prachtig in voelt. Ik heb haar maar niet ingelicht over de eh, luchtige achterkant van de jurk.

 

 

 

 

 

 

 

Languit ligt ze op de vloer van de Hema. Nee, niet boos krijsend of wat peuters al niet schijnen te doen op winkelvloeren, maar ingespannen turend naar een roostertje.

'Wat is er Neeltje?' 

Ze blijft het roostertje in de gaten houden terwijl ze mijn vraag beantwoordt met een wedervraag: 'Kan ik jullie daarin kwijt raken?' 

'Nee, liefje, dat kan niet, daar passen wij niet in.' 

Met een zucht van verlichting staat ze op en houdt mijn hand vast. 

'Zo makkelijk raak je ons niet kwijt, hoor!', lach ik. 

 

Magisch denken, ze heeft er de leeftijd voor. Echt en onecht spelen door elkaar en zijn moeilijk van elkaar te onderscheiden als je een peutertje bent. Zo'n roostertje in de grond is best spannend dan. Ze vindt meer dingen eng ineens. Een grote knuffelhond in de dierenwinkel: eng. Terwijl ze honden niet eng vindt. Een mevrouw in de Donald Duck (een hooghartige boze Duckstadse dame): eng.

Gisterochtend zat ze naast me in ons bed te spelen. Ze keek op naar de deuropening en verstijfde: 'Ik vind die eng.'

'Wie?' 

'Die jommen.'

Ze spreekt jongen uit als jommen en ik vind het te lief om te verbeteren. Maar eh? Die jommen? Welke jommen?

'Die daar staat.' Ze wees naar de overloop. Waar ik niemand zag staan. 

'Wat voor kleur haar heeft ie dan?' 

'Grijs.' 

Een jongen met grijs haar? Zou ze blond bedoelen?

'Net als Jip?'

'Ja, en net als pappa.' 

Hmm.

'Heeft ie ook een shirt aan?' 

'Ja, een oranje shirt. Ik vind hem eng.' 

Ik suste mijn bange dochter en keek Rinke ondertussen vragend aan. Die zag ook geen jongen met blond haar in een oranje shirt. En wist het verder ook niet.

'Is ie zo groot als Jip dan?' 

'Nee, zo groot als pappa.' 

 

Daar kwam Nisse zijn bed uit gerold. Al slaap uit zijn ogen wrijvend kwam hij naar onze kamer gelopen. 

'Is ie er nog?', vroeg ik Neeltje. 

Ademloos keek ze en fluisterde: 'Hij loopt nu naar Nisse.' 

 

En toen ineens sloeg haar bange stemming weer om, ging ze met Nisse vechten om het beste plekje in bed en hoorden we niets meer over de grote jongen in het oranje. Maar uit mijn hoofd gaat ie niet.

'En dan had ik zo gedacht.... goud lamée. Dat staat mij vast goed.' 

...

'En blauw. Mijn lievelingskleur.' 

...

'En een zeemeerminnenstaart! Ik wil een zeemeerminnenstaart.' 

'Gut, dit weet ik nou niet hoor, met een zeemeerminnenstaart?!' 

'Geef Nisse maar wat lapjes anders. Doe maar, Nisse maakt wel wat van wat lapjes.' 

'Een jurk met een zeemeerminnenstaart maken, dat is echt moeilijk. Voor mij al. Denk ik. Ik heb er nog nooit een gemaakt.'

'Dat kun je vast wel. Ik moet het nu doen met een tweedehands gebreide jurk van Apie for crying out loud, ik heb die zeemeerminnenjurk écht nodig.'

...
'Aaaah?'

'Mijn naaimachine is stuk.' 

'Aaaaaaaaah, toe?' 

.....

'Maar je hebt nu toch vakántie? Dus je hebt er nu tijd voor!'

 

 

 

Nja, op hoop van zegen dan maar. Als ze maar niet denkt dat ik het voor haar doe. 

 

edit 21.12 uur: Ineens vind ik die laatste zin toch wel een beetje zielig voor Josje. Ze kijkt zo verwachtingsvol op de foto. Nou ja, vooruit Josje, óók voor jou dan.

'Ik ga al bíjna naar school!', roept Neeltje vaak. Het is maar net wat je onder bíjna verstaat, ze zal toch echt nog een jaar geduld moeten hebben (neefje Jonas mag al wel met 3 jaar naar school, die woont in Frankrijk). Vandaag mocht ze dan toch al even de schoolbanken in en dan maar meteen op de 'grote' school.

Ik had revisievergaderingen en geen oppas, dus nam Neeltje mee. 

 

Die revisievergaderingen zijn heel serieus (je heroverweegt een eerdere beslissing van de vergadering na extra informatie van de ouders over de leerling. Bijvoorbeeld: 'Ons kind blijft zitten, maar komt dan in een groep waar zijn pesters uit de basisschool in zitten. Is er nog een andere oplossing mogelijk?'), geen vergaderingen waarbij het gewenst is dat er een peuter doorheen zit te tetteren. Hoefde ik haar niet eens te zeggen. Netjes zat ze aan het tafeltje achter me een boekje te lezen, met haar viewmaster te spelen en stiekem mee te luisteren ongetwijfeld. 

 

 

Tussen de vergaderingen door.

 

Daarna gingen we het tekenlokaal opruimen, waarbij ze zelf nog graag wilde tekenen en mee wilde helpen met opruimen. En oooh, wat vind ik het fijn dat ze zelf nog niet op school zit, dat ik haar nog lekker even mee kan nemen op zo'n dag.


Zo'n groot meisje al...


En toch ook nog echt een peutertje.


Met bungelbeentjes...


En met een grote favoriet van haar: de tongrol. Kunt u 'm ook?

Ik bedenk me ineens: morgen krijg ik vakantie! Duurt het weer een hele tijd voor ik mijn lokaal weer in stap. En -wonderbaarlijk- dan krijgen we ineens een weersomslag. Vanaf morgen een aanhoudend stabiel weertype met temperaturen van rond de 25°c, lekker hoor!

Tien-minuten gesprekken, ik ben daar nogal fan van. Horen van de leerkracht hoe je kind zich op school gedraagt, hoe het in de groep ligt, of 't een beetje mee kan komen.

Ik bedoel, zo'n leerkracht ziet je kind bijna meer dan jij zelf, als 't een beetje een goeie is, kent ie je kind van haver tot gort. Nou ja, tien-minuten gesprekken vandaag dus. We hadden de mazzel dat we dit keer samen naar die gesprekken konden, de buren konden op onze kinderen passen, pasten wij op die van hen tijdens hun gesprekken. Mooi geregeld. 

Dacht ik. 

 

Tot ik, uitvergaderd op mijn eigen school thuis kwam en nog eens de spreekbriefjes na keek. Ooooh.... sh*tsh*tsh*t, ik had me een uur vergist! We hadden de tien-minutengesprekken gemist! Snel renden we naar school waar Nisses juf gelukkig toch nog ruim tijd nam om met ons te praten en Jips meester er ook nog was.

Holladijee, wat een rapporten! Nisse kan nog wat terughoudend en onzeker zijn. Niet dat dat ook maar ergens voor nodig is, hij had eigenlijk niet beter kunnen scoren dan dat ie gedaan heeft (aiai, aan twee kanten erfelijk belast met faalangst). Jip heeft dat dan weer helemaal niet, die hopt blijmoedig door de school en vindt werkelijk alles leuk leuk leuk en het gaat alleen maar goed goed uitstekend. Het enige waar hij 'voldoende' op scoorde was op verzorging van zijn werk. Haha, Jip de raffelaar, zo ken ik hem. Maar ook Jip met de 'uitmuntend' op concentratie, wat dan eigenlijk weer enigszins met elkaar in conflict lijkt, maar ook precies is zoals we hem kennen. Wat ik erg leuk vond om te horen: Jip schrijft graag. En nee, dan gaat het niet zo zeer om het mooi leren schrijven, maar om het verhalen schrijven.

 

Bevorderd dus, naar groep 3 (met de kanttekening dat Nisse zichzelf al heeft leren lezen) en naar groep 5. Groep 5, hallo zeg, dat is de bovenbouw! Ons kind in de bovenbouw van de basisschool, met niet meer vrij op vrijdagmiddag en aardrijkskunde en schoolzwemmen. Hij kan niet wachten.

 

 

Hoe konden wij in dit huishouden ooit zonder onze warme zachte heerlijk geurende schapenvacht? 

'Zelfgebakken croissants morgenochtend, zou dat niet geweldig zijn?', mijmerde Rinke. Heel erg geweldig leek me en ik pakte er m'n kookboek bij. Hum. Ingrediënten bij elkaar, 1 uur in de koekkast, deeg rollen, vouwen, boter er tussen, nog meer rollen en vouwen, deeg weer een uur in de koelkast, weer rollen, driehoekjes snijden, tot croissants rollen, anderhalf uur laten rijzen en dan in de oven. Poef. Tijdrovend klusje voor het ontbijt. Om 4 uur opstaan dan maar. Of op zaterdagavond ze al maken.

Maar jammerdebammer, bekken en been waren finaal naar de kloten zaterdagavond, dus meer dan in bad en in bed liggen zat er niet in. En om daar nou deeg te gaan rollen... 

Vandaag is een betere dag en we besloten alsnog het avontuur aan te gaan. Niet om 4 uur, maar op een wat christelijker tijdstip. (Hoezo wordt dat eigenlijk een christelijk tijdstip genoemd, had Christus het niet zo op vroeg opstaan?) Dan maar croissantjes bij een late lunch. 

 

Even een paar dingen waar ik achter kwam tijdens het maken van de croissants:

 

- door croissants gaat veel boter. Heel veel boter. 300 gram roomboter voor 16

  croissants, dat is dus meer dan een pakje.

- het rollen van croissantdeeg is echt waanzinnig leuk. Zo leuk dat ik 't misschien wel

  wat te vaak deed, ik kon niet meer stoppen met rollen, vouwen, rollen en vouwen. 

 

- misschien is anderhalf uur in de zon rijzen wat veel van het goede voor croissants.

 

- je kunt je peuterdochter beter haar handjes op haar rug binden als je je croissantjes

  laat rijzen. Kan ze er niet gillend van plezier met vlakke handjes op slaan. 

 

 

 

Uiteindelijk hadden wij dus om een uur of 3 een lading... 'Platjes!', zei Nisse. Ze pasten wel erg leuk bij het door Daan van Maandagdaandag gedrukte hemd.

 

 

 

 

 

En ze waren.... ehm... niet zo lekker.